Berling Zygmunt (1896–1980) – generał; w latach 1914–17 służył w Legionach Polskich, a od 1918 w Wojsku Polskim;  we wrześniu 1939 r. w stanie spoczynku, a następnie przebywał w niewoli sowieckiej; w 1940 r. wraz z grupą polskich oficerów podjął współpracę z władzami sowieckimi; po podpisaniu układu Sikorski-Majski w latach 1941–42  służył w Armii Polskiej w ZSRR (tzw. armii Andersa) na stanowisku szefa sztabu 5 dywizji; po ewakuacji armii Andersa pozostał w ZSRR; w 1943 r. uczestniczył w tworzeniu  Związku Patriotów Polskich, a następnie rozpoczął służbę w podlegającym mu polskim wojsku - od maja 1943 r. był dowódcą 1 Dywizją Piechoty im. T. Kościuszki, którą dowodził w bitwie pod Lenino; następnie dowodził 1 Korpusem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR (1943–44), Armią Polską w ZSRR (1944); od VII do IX 1944 był dowódcą 1 armii WP - z funkcji tej został odwołany 30 IX 1944 r. po nieudanej próbie udzielenia pomocy powstańcom warszawskim; w latach 1948–53 był komendantem Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie; w 1953 r. przeszedł w stan spoczynku.